ETHOS-telling vraagt om effectieve aanpak dakloosheid

Ethos-telling

Het doel van de Ethos-telling is om beter inzicht te krijgen in de werkelijke omvang van dak- en thuisloosheid in Nederland. Groepen die in andere tellingen niet werden meegenomen, zoals mensen die in hun netwerk worden opgevangen maar geen eigen woonruimte hebben, worden nu meegeteld. De 6.000 mensen die in de regio Amsterdam in AZC’s en de Oekraïne-opvang verblijven, zijn niet in de telling meegenomen.

Veel verborgen dakloosheid

De meeste volwassenen verblijven niet, zoals vaak wordt gedacht, op straat, maar bij familie of vrienden of in niet-conventionele woonruimten zoals een auto, schuur of stacaravan. Wat opvalt in de resultaten van deze telling, is dat dit geldt voor aanzienlijk meer vrouwen – met of zonder kinderen – en jongeren dan eerder geschat. Deze groepen belanden ook steeds vaker op straat. Dat laatste geldt ook voor veel EU-burgers, voornamelijk arbeidsmigranten.

Reactie POA op de uitkomsten.

Barbra Velthuizen namens het POA: “De ambitie ‘Iedereen een thuis in 2030’ uit het Nationaal Actieplan Dakloosheid moet blijven staan. De gemeente Amsterdam doet al relatief veel om dakloosheid tegen te gaan, maar er is meer nodig, ook vanuit de landelijke overheid. Dakloosheid is een veelkoppig monster dat vraagt om een veelzijdige, domein-overstijgende aanpak.”

Volgens het POA hoort niemand op straat te slapen en is een eigen woning of woonplek de start naar herstel (Wonen Eerst). Dat betekent ook dat er acties nodig zijn op zowel de korte als de lange termijn:

1. Preventie
   • Als opvang- en zorgorganisaties zorgen wij dat we klaar staan, maar de sleutel ligt bij het voorkómen van dak- en thuisloosheid. De beschikbaarheid van woningen zou op één moeten staan, dat is de grootste voorspeller van dakloosheid. Genoeg woningaanbod voorkomt voor een groot deel dat mensen uiteindelijk in zorg terechtkomen. Daarbij moet ook gekeken worden naar alternatieve woonvormen.
     
     
   • Veel mensen vinden tijdelijke woonoplossingen in hun netwerk. Daarom is het belangrijk om in te zetten op ondersteuning in die situatie: zowel van het netwerkt als van degenen die er gebruik van maken. Zo kunnen mensen (vooral vrouwen en gezinnen, die relatief vaak in deze situatie zitten) daar (tijdelijk) blijven wonen en werken aan de toekomst. Om dakloosheid vóór te zijn, is ondersteuning aan kwetsbare mensen cruciaal. Dat kan bijvoorbeeld met respijtbedden – waar mensen die het even niet redden in een huurwoning tijdelijk op adem kunnen komen – of intensieve ambulante ondersteuning.
     
     
2. Opvang

• • Als er dan eenmaal sprake is van dak- of thuisloosheid, dan moet daar snel in ondersteund worden door bijvoorbeeld dakloze Amsterdammers versneld toegang te geven tot sociale huurwoningen. • Ook moet er stevig worden ingezet op uitbreiding van opvang: door gebrek aan passende vervolghuisvesting is de zorgketen volledig vastgelopen. Daardoor verblijven mensen noodgedwongen veel langer dan nodig in de nood- of tijdelijke opvang of in instellingen. Bij het creëren van opvangplekken in Amsterdam moet speciale aandacht worden gegeven aan opvang voor vrouwen, kinderen, arbeidsmigranten en duurzaam verblijf als uitstroom niet mogelijk is. 
    
    
  • Kinderen horen niet op straat en ook niet in de noodopvang. De noodopvang is geen gezonde omgeving voor kinderen om in op te groeien, dus we zien daar liever helemaal geen kinderen. Als er geen andere mogelijkheid is, dan moet er extra worden ingezet op begeleiding